Friday, February 27, 2015

ආයිත් කොළඹ පේමන්ට් වල පෙට්ටි කඩ ගහනවට අපි කැමතිද... ?

මට මෙහෙම හිතුනෙ අද උදේ පත්තර කතන්දර බලනකොට කියපු කතාවක් හින්ද... ඔය කොළඹ නගරාදිපති මුසම්මිල් කියන බූරුව... මම එහෙම කිව්වට ඉතිං කරන්න දෙයක් නෑ... මූ කරන්න යන වැඩේට මූට බූරුව කියල මදි... හෙට අනිද්ද ඡන්ද ටික ගොඩ ගන්න පේමන්ට් වෙළදාමට ඉඩ දෙන්න යනවට පොලිස්පති විරුද්ධයි කියල පත්තරේක තිබ්බ... ( මට පත්තරේ මොකද්ද කියල අහගන්න බැරි උන හින්ද නෙට් එකෙන් හොයාගන්න බෑ වගේ...) 

මම නං කාලෙකින් කොළඹ පැත්තෙ ගිහින් නැති හින්ද මේ ගැන දිනපතා අත්දැකීම් නැති උනත් අපේ ගෙදර තුන් හතර දෙනාම එක පාරටම මේක ඇහුනම කිව්වෙ  ආ... ඔන්න පටං අරන් කියල.... 

මහින්දට ඡන්දෙ දුන්න හැම දෙනාම වගේම මම හිතන්නෙ ඒ ඡන්දෙ දුන්නෙ සල්ලි ගසා කාලා හරි කරගෙන යන නගර සංවර්ධන වැඩපිළිවෙලවල් දිගටම කරගෙන යන්න ඕනෙ කියල හිතල කියල... මොකද දැන් නැවැත්තුවොත් වෙන්නෙ ණය විතරක්ම ඉතුරු වෙන එක නිසා... අනිත් එක ගොඩක් දෙනාට හොද වැටහීමක් තිබ්බ ආණ්ඩු මාරුවක් උනොත් ටීවී වල නිවේදක විවේදිකාවො මාරු වෙලා, ස්ටයිල් එක කණපිට ගහනව වගේම මේ වැඩපිළිවෙලවල් වලටත් කෙල වෙලා යන බව.. අතීත අත්දැකීම් හින්ද වෙන්නැති... 

ඔය හතර වටේ පිට්ටනි වල ගල් අල්ල අල්ල යන වැඩේට මගේ එච්චරම කැමැත්තක් තිබ්බෙ නැති උනාට ඇත්තටම පේමන්ට් ටික සුද්ද බුද්ද කරලා දාලා ගල් ටිකක් අල්ලල පිලිවෙලක් කරනවට නං මං හරියට කැමති උනා.. හේතුව තමයි කොළඹ නගරයෙ තිබ්බ අපිලිවෙල අපි ඇහින් දැකල තිබ්බ නිසා... කොටුව ස්ටේෂන් එක හරියෙ, ආමර් වීදිය හරියෙ එහෙම පාරෙ යන්න තිබ්බ අමාරුව දන්නෙ ඉතිං අපිනෙ.. ( ධර්මපාල මාවත හරියෙ නං එකක් දෙකක් පෙට්ටි කඩ මිසක් එච්චරම පේමන්ට් හිර විල්ලක් තිබ්බෙ නෑ... ඔන්න සලාකා එක හරියෙ නං තිබ්බ..) 

කොහොම උනත් කවුරුවත් ඔප්පු කරල පෙන්නලා, කියල දෙන්න ඕනෙ නැති දෙයක් තමයි ඔය කොළඹ තිබ්බ මුඩුක්කු ගෙවල් තියෙන කොටස්, පේමන්ට් වල දාගෙන ඉන්න නීති විරෝධි කඩ අයින් කරන්න කිසිම ආණ්ඩුවක් උත්සාහ කළේ නැත්තෙ එකක් ඕවයෙ ඡන්ද ටික තියා ගන්න ඕනෙ නිසා.... අනිත් එක ඕවයෙන් එන (නීති විරෝධී) ආදායම් මාර්ග නිසා... 

එක ඇමතිවරයෙක් එයාගෙ ඇමතිකම ප්‍රයෝජනයට අරන් පුළුවන් තරම් එයාගෙ ඡන්ද දායකයෝ වරායට ඇතුල් කරපු කාලයක් තිබ්බ... ඒ කරපු ගොන් වැඩේ ප්‍රතිඵලත් පහුගිය යුද්ධ කාලෙ එහෙම හොදට දකින්න තිබ්බ... අධ්‍යාපනයක් නැති. සුදුසුකම් නැති, පලපුරුද්දක් නැති ඒ වගේ මිනිස්සු දන්නෙ නිකං ඉදං ගන්න පුලුවන් දේ ගන්නයි, ඒක නොදී හිටියම වර්ජනය කරන්නයි, හර්තාල් කරන්නයි, කරන්න යන හරි දෙයක්වත් කරගන්න දෙන්නෙ නැතුව බාල්දි පෙරලන්නයි විතරයි.... 

දැං මේ උන්දැ කරන්න හදන්නෙත් ඒ වගේම බූරු වැඩක් තමයි මට හිතෙන්නෙ.. 

හදල තියෙන දෙයක්වත් රැකගන්න බැරි මේ වගේ බූරුවොන්ට ඡන්දෙ දෙන අයට මොකද්ද කියන්න ඕනෙ කියල මං මේ කල්පනා කරන්නෙ.... 

ප/ලි : මේ ටිකේ මගේ ආදරණිය කොම්පීතර රාජයට නිවාඩු දෙන්න සිද්ධ වෙලා නිසා ලැපා මල්ලි විතරයි ඉන්නෙ... මට මේක තාම හුරු නෑ... අනිත් එක මේකට කොටන්න මල කම්මැලියි... මේ දවස් ටිකේ බ්ලොග් ලියන්න තියා කියවන්නත් ඊට වඩා කම්මැලියි.. ඒත් මේක ලියන්න ඕනෙ කියල හිතුන නිසාම ඔන්නොහ ලියල දැම්මෙ... මීට වඩා ලියන්න හිතාගෙන ඉන්න දේවල් කීපයක් තියෙනව.. එකක් තමයි රජගල ගියපු කතාව... ඒත් ෆොටෝ ටික කොම්පීතර රාජයගෙ තියෙන්නෙ.. ඒක නිසා ඒ කතාව පස්සෙ තමයි ලියන්න වෙන්නෙ....

Tuesday, January 27, 2015

ඔයාලෑ ගෙදරත් රැපියල් 5 - 10 කාසි එකතු කරන කැට තියෙනවද...?

මට මෙහෙම අහන්න සිද්ධ උනේ මේ දවස්වල තියෙන මාරු කාසි හිඟය හින්ද.... කාලෙකින් රැපියල් 10 නෝට්ටු මුද්‍රණය කරල නැති හින්ද සංසරණයෙ තියෙන 10 නෝට්ටු බොහොම අබලන් තත්වෙයයි තියෙන්නෙ... ඒ අතරෙ නිකුත් වෙලා තියෙන කාසි වලිනුත් වැඩි ප්‍රමාණයක් කැට වල හිරවෙලා කියෙල තමයි හිතන්න පුලුවන්... ‌මොකද දැනට බැංකුවකින්වත් 10 කාසි 5 කාසි ගන්න හරිම අමාරුයි... 

අපි දන්න කියන කීපදෙනෙක්ම පුරුදු වෙලා ඉන්නෙ කැට වල තියෙන සල්ලි අපෙන් මාරු කර ගන්න.. ඒත් ගොඩක් වෙලාවට ඒවා පුංචි ළමයින්ගෙ කැට.. පුංචි ළමයි ඉතිං කාසි වල වටිනාකම හොයන්නෙ නෑ නෙ.. එයාලට අහුවෙන හැම කාසියම කැටේට දාගන්නයි ඕනෙ... 5 -10 කාසි එකතු කරන්නෙ වැඩිහිටියො තමයි... වැඩේ කියන්නෙ වැඩිහිටියන්ගෙ කැට ඉක්මණට පිරෙන්නෙ නැති හින්දද මන්ද එයලා ඒවා කාලෙකින් මාරු කරන්නෙ නෑ... ඉතිං අර කාසි ටිකට වෙන්නෙ නිදන් වස්තු කරන්න තමයි කවද හරි.... 

අනිත් කතන්දරේ පන්සල්වලයි දේවාල වලයි අවුරුද්ද පුරාම පිරෙන කැට... හයියෝ... ඒවා නං අවුරුද්දකට සැරයක් හරි සුද්ධ වෙනව කියමුකෝ... ඒත් මේ ආච්චි අම්මලා ශ්‍රද්ධාවෙන් ඔලුව උඩ තියන ගිහින් ඉන්දියාවෙ පන්සල් වලට දාන කාසි...?දැං අන්න ඉන්දියාවෙ තියෙනවලු ලංකාවෙ කාසි වටිනාකම කෝට් ගානක් වෙන.. ගෝනි ගනං පුරෝලා... 

මේ දවස්වල බස් වල එහෙම යන කට්ටිය දන්නව ඇති මේ මාරු කාසි කතන්දරේ බරපතල කම... දැනට සිල්ලර කඩ වලින් රැපියල් පහේ වටිනාකමට දෙන්නෙ ගිනි පෙට්ටි... බස් වල රැපියල් පහත් තියාගන්න කියන්න වෙලා තියෙන්නෙ... 

ඒ මදිවට මේ අපේ පැත්තෙ අයියල පහේ කාසි උණු කරල මාල, දම්වැල් හදනවලු... මුන්ට මොංගල්ද මන්ද.... 

( කොහොමත් හොරණ, පාදුක්ක, ඉංගිරිය පැත්තෙ දැං ඔය ජාතියෙ අයියල වැඩියි.. දෙසැම්බර් අන්තිම අම්මලගෙ ගෙවල් ළඟ මං අර එක පෝස්ට් එකක ලියපු අපේ චිත්‍ර මිස්ගෙ පුතාව, ගෙදරටම පැනල, පිහියකින් කපල මරල දැම්ම... (පත්තරේ ගිය කතාවලින් වැඩිහරියක් එහෙන් මෙහෙන් හොයාගත්ත ඕපදූප විතරයි..)  සති දෙකකට ඉස්සෙල්ල අපේ ගෙදට්ටත් හොරු පැන්න... ඒ එක රෑකට ගෙවල් හතකට පැනපු පාර.. ගිය මාසෙටම විතරක් අතුරුගිරිය පොලිසියෙ හොරු පැනපු පැමිණිලි 30කට වඩා තියෙනව.. ඒ අස්සෙ පාදුක්කෙ පොලිසියෙ එකෙක් හොරු අල්ලන්න ගිහින් මැරුම් කාල... ඒ මදිවට කුඩු... පොලී කාරයො.. අවුරද්දෙන් දෙකෙන් ලක්ෂපතියො කෝටිපතියො වෙන ‘‘ව්‍යාපාරිකයො’’ වැහි වැහැල...) 

ඒක නිසයි මේ පෝස්ට් එක ලිව්වෙ... 

අනේ ඔයාලෑ ගෙදරත් මාරු කාසි එකතු කරපු කැට තියෙනව නං පුළුවන් තරං ඉක්මණට ඒවා මාරු කර ගන්න එක රටටම කරන ලොකු උපකාරයක්.... 


ගිය ටිකේ හදපු පිස්සු කේක් සෙට් එකෙන් එකක්.. මේක නං හෙන ආසාවෙන් හැදුවෙ.. මොකද මේ බර්ත්ඩේ ගර්ල් මං වගේම කමිපියුටර් පිස්සියක්... හි හි

Saturday, January 10, 2015

2015... ඡන්ද නෝක්කඩු එක්ක සුබ නව වසරක් වේවා කට්ටියටම....


පහුගිය මාසෙ අන්තිම හරිය ලියන්න දේවල් මහගොඩක් තිබ්බ උනත්, ලියන්න පුදුමාකාර කම්මැලිකමක් ඉහට ගහල තිබ්බ හින්ද ඔන්නොහෙ බ්ලොගේ පැත්තකට දාලා නිකා හිටියෙ... අඩුමගානේ කට්ටියට සුබ නව වසරක් වේවා කියන්නවත් පෝස්ට් එකක් දැම්මෙ නෑනේ.... හි හි

2015ත් ලැබුවා... මං හිතන්නෙ නව අවුරුදු අසිරිය ඡන්ද උණුසුමින් ටිකක් වැහිලා ගියා කියල.... 

අපෙ තාත්ත නං කඩේට එන හැමෝටම සුබ අනාගතයක් කිව්වා... යහපත් පාලනයක් පතන අය එක්ක වාදත් ඇතිකරගත්ත... හි හි... 

අන්තිම සතියෙ කඩේ පැත්තෙ ගියෙ නැත්තෙ එක අතකට කන් දෙක බේරගන්න ඕනෙ කමකුත් තියෙන අතරෙ ඩිසයින් කීපයක් කරන්නත් ඕනෙකම තිබ්බ නිසා.... 

ඡන්දෙ ගැන නං මට මුල ඉඳලම තිබ්බෙ උනන්දුවක් නෙවෙයි... හරි කාළකණ්ණි හැඟීමක්.... ඒකට හේතුව දේශපාලුවො නෙවෙයි... ‌‌මේ රටේ දේශපාලකයො පත් කරගන්න ඡන්දෙ දෙන ඡන්දදායකයො, ඡන්දෙ පාවිච්චි කරන විදිය ගැන ඇතිවෙච්ච කාලකණ්ණි හැඟීමක්... 

කැපුවත් කොල, කැපුවත් නිල් දේශපාලනය එක්ක, පාලකයෙක් සතු ගුණාංග තියෙන කෙනෙක් පත් කරගන්න උවමනාවක් තියෙන කෙනෙක් ඇත්තෙම නැති තරං... ඊටත් අමතරව කළගුණ සැලකීම, දිය කොරහෙ කිඹුල්ලු දැකීම වගේ හරි සිල්ලර කාරණා එක්කම, කාලයක් පැවතිච්ච හොරා කෑමේ දේශපාලනයක් මත පදනම් වෙච්ච ඡන්ද රටාවකදි, අද වෙනකොට අපිට සිද්ධවෙලා තියෙන්නෙ දන්න මහසෝනා නොදන්න කලුකුමාරයට වඩා හොඳයි කියල හිතල ඡන්දෙ පාවිච්චි කරන්න... අපි හැමෝම දන්නව දෙන්නම යක්කු කියල.... වඩා‌ හොඳයි කියන යකාව තෝරගන්න වෙලා... 

ඇයි යකෙක් නෙවෙන කෙනෙක්ට දේශපාලනය කරන්න බැරි තැනට මේ රට පත් උනේ කියන එක ගැන කවුරුවත් හිතන්නෙ නැද්ද කියන කණගාටුව තමයි මට ගොඩක් දුරට තිබ්බෙ.. 

පහුගිය කාලේ දේශපාලනය මට දිගින් දිගටම මතක් කරල දුන්නෙ කොලිවුඩ් වාණිජ සිනමාපටයක්.... 

චණ්ඩියෙක් තමන්ගෙ මැර බලය යොදවල රටක්, නගරයක්, පලාතක්, ගමක් පාලනය කරගෙන ඉන්නව.... ගෑණු උස්සන් යනව.. කුඩු ජාවාරම් කරනව.. මිනීමරනව... ඔන්න මිනිස්සුන්ට ජීවිතේ එපා වෙලා ඉන්නකොට කොහෙන් හරි හිත හොඳ චණ්ඩියෙක් මතු වෙනව... මිනිස්සු ගෙවල් වල හංගගෙන, හොරෙන් ඔත්තු දීලා, ගෙදර තියෙන මන්න පිහියත් දීලා, හිත හොඳ චණ්ඩියට සපෝට් එක දෙනව... චණ්ඩිය මැරයගෙ සිය දෙනෙකුට විතර තනියෙන් ගහල මැරයවත් මරල දානව... මිනිස්සු චණ්ඩියව උස්සගෙන කරවල් උඩ තියාගෙන ගිහින් මැරයගෙ පුටුවෙන් ඉන්දවනව... 

ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ අන්න එතන... ෆිල්ම් එක එතනින් ඉවර වෙන හින්ද අපිට හිතන්න දෙයක් නෑ මේ චණ්ඩියෙක් කොහොමද රටක්, නගරයක්, පලාතක්, ගමක් පාලනය කරන්නෙ කියන එක... 

යුද්ධෙදි අපිට චණ්ඩියෙක් ඕනෙ උනා....කඩුවට කොස්සක් ගන්නෙ නැතුව, කඩුවක් ගන්න මිනිහෙක් ඕනෙ උනා... කිසි කෙනෙක්ට නැවෙන්නෙ නැති, නීතිය තමන් අතට ගන්න සූදානම් මිනිහෙක් ඕන උනා.... 

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති උනේ අන්න ඒ කාරණාව උඩ... 

යුද්‌ෙධ ඉවර උනා... අපිට එක දෙයක් අමතක උනා... 

අපි මේ ගෙනාවෙ චණ්ඩියෙක් මිස පාලකයෙක් නොවෙන බව... 

චණ්ඩින්ට රටක පාලනයෙ තියෙන සියුම් තැන් තෝරගන්න බැරි බව... 

ලොකුම දේ තමයි පලවෙනි මැරය ඒ තත්වෙට ආවෙත් මිනිස්සුන්ගෙ කරපිටින්ම තමයි කියන එක.... 

දැං ඊයේ තත්වෙ... 

මහින්ද රාජපක්ෂ කියන, තුන්වෙනිවරට ජනාධිපති අපේක්ෂක උන පුද්ගලයව පරාජයට පත්කරන්න මූලික හේතුව උනේ, මේ අපේ රජතුමා කිය කිය කර උඩ තියාගෙන ගිය මිනිස්සුමයි කියල මට හිතෙන්නෙ....

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටකට මොකටද ඒකාධිපතියො....?

අන්න ඒකයි පළවෙනියෙන්ම මට මහින්දව එපා වෙන්න හේතුව උනේ.... 

දෙවනි එක තමයි තුන්වෙනිපාරට ඡන්දෙට ඉදිරිපත් වීම.... 

කිසිම පුද්ගලයෙක්ට එක දිගට අවුරදු 10 හෝ 12 කට වඩා විධායක ජනාධිපති වගේ අධික බලතල ඇති ධූරයක් දරන්න ඉඩ දෙන්න හොඳ නෑ කියන එක මගේ පෞද්ගලික අදහස... මහින්ද හොඳ පාලකයෙක් උනා නං තමන්ගෙ දෙවනි ධුර කාලය ඉවර වෙනකොට තමන්ගෙ පක්ෂයෙන් හොඳ අපේක්ෂකයෙන් හදල ඉදිරිපත් කරන්න පුළුවන් කමක් තිබ්බා .. එහෙම උනානං මේ කරගෙන ආපු සංවර්ධන වැඩ වලින් මොකක් හරි හොඳ ප්‍රතිඵලයක් රටට ලැබෙන්න තිබ්බ... ඒත් බලයට ඇති කෑදරකම හින්ද පක්ෂයෙනුත් කොටසක් කඩල බිඳිලයි ගෙදර යන්න සිද්ධ උනේ.... 

තුන්වෙනි එක මේ රටේ හරිහමන් විපක්ෂයක් නැත්තටම නැති කිරීම... 

ඒකට නං ඉතිං මහින්දම නෙවෙයි වගකියන්න ඕනෙ.. අර පැත්තෙන් මේ පැත්තටයි, මේ පැත්තෙන් අර පැත්තටයි ගෙම්බො වගේ පයින උන්ට තවත් ඡන්දෙ දෙන අපේ මිනිස්සුමයි....

මහින්ද අනා ගත්ත තව තැනක්... යුද්ධෙ වැලිඩිටි එක සිග්‍රයෙන් ඉවර වෙන බව තේරුම් නොගත්ත එක.... 

කොහොම හරි මහින්ද ගෙදර ගියානේ... මෛත්‍රි ගැන හිතුවොත්... 

මට නං ඔය මනුස්සයා ගැන සත පහක දැනීමක් නැති හින්ද කතා කරන්න වෙන්නෙ වටේට වෙලා එල්ලිලා ඉන්න කූඩැල්ලො ටික ගැන තමයි... 

ඒ එල්ලිලා ඉන්න කට්ටිය ගැන නං මට මෙලෝ විදිහකින් විශ්වාසයක් තියන්න බැරි බව තමයි කියන්න තියෙන්නෙ... විශේෂයෙන් චන්ද්‍රිකා සහ මුස්ලිම් සෙට් එක.... එක පාරක්ද කොහෙද ඡන්දෙත් දුන්න චන්ද්‍රිකාට, මට මතක විදියට... ඒ නං දේශපාලනයක් දැනගෙන නෙවෙයි... ඒ කාලේ පිටසක්වලකින් ඇවිල්ල හරි යුද්ධෙ ඉවර කරනව කියන එකාට ඡන්ද වැටෙන තත්වයක්නෙ තිබ්බෙ... ඒ කාලෙ ඔය හාල් මිල පොල් මිල ගැන මිනිස්සුන්ට ගානක් තිබ්බෙ නෑ... 

කොහොම උනත් මහින්ද ගිහින් මෛත්‍රි ආවට වටේට ඉන්නෙ අර හිටපු හොරු රැලම නිසා වෙනසක් ඇති වෙයි කියල මට නං එච්චර විශ්වාසයක් නෑ... හැබැයි මේ දවස් දෙකට ඇස් පනාපිටම පෙනෙන විදියට ‌සිංහල මිනිස්සු මහින්ද එපා වෙලා මෛත්‍රිට ඡන්දෙ දුන්න සහ මුස්ලිම් සහ දෙමල මිනිස්සු තම තමන්ට ලබාගන්න බැරුව හිටපු යම් යම් දේවල් ටිකක් ලබාගන්න මෛත්‍රිට ඡන්දෙ දුන්න බවක් මට පේනව...

අනේ ඉතිං දැං කියන්න එපා ජාතිවාදය, ආගම්වාදය වපුරනව කියල.... මේවා ඉතිං මට පේන දේවල්.... මාත් හරි ආසයි මේ රටේ සිංහල දෙමල මුස්ලිම් මිනිස්සු ඔක්කොම ශ්‍රී ලාංකිකයො කියල හිතන්න.... ඒත් ඉතිං කෑල්ල කෑල්ල, ‘‘ මේක අපිට...  මේක අපිට’’ කියල ඉල්ලනව නං එතන කොයිද ශ්‍රී ලංකාවක්..... ? ( ඔව් ඔව්... කඩේට එන මුස්ලිම් කීපදෙනෙක් තමයි කිව්වෙ නැගෙනහිර මුස්ලිම් අයට දෙනව කියල ගිවිසුම් ගහල නිසා මෛත්‍රීට ඡන්දෙ දෙන්න කියල පල්ලියෙන් කිව්ව කියල... දෙමල වගේ නෙවෙයි අපි... අපි කිව්වොත් කිව්වා.. කළේ නැත්තං ජ්‍යාත්‍යන්තරයෙන් ගෙන්නනවා කියලත් වැඩිදුරට කිව්වෙ..... සිංහල අය ගොඩක් කිව්වෙ අපිත් දෙපාරක්ම දුන්නෙ මහින්දට තමයි.. ඒත් මේ දැං කරන දේවල් වල හැටියට මේ යකා තවත් තියාගෙන ඉන්නෙ කොහොමද කියල....  මේවා ඉතිං එක එක පුද්ගලයො කියන දේවල්... ගිවිසුම් කතන්දර වල ඇත්ත නැත්ත කොහොම උණත් මේ අයගෙ හිත් වල තියෙන දේවල් තමයි මේ එළියට එන්නෙ....)  

ප/ලි... හැමෝම ඡන්දෙ දෙන්නෙ තම තමන්ට තේරෙන දේශපාලනය එක්ක... කඩේට ගිහින් කුස්සියට බඩු ටික ගන්න කුස්සි අම්මටත් දේශපාලනයක් තියෙනව.... ඒ දේශපාලනයයි, දේශපාලනය ඉගෙන ගෙන උපාධි ගත්ත මනුස්සයගෙ දේශපාලනයයි දෙකක් උනත්, ඒ ඡන්ද දෙකට තියෙන්නෙ එකම වටිනාකම.... 

දේශපාලනය ගැන මහා දැනීමක් මට නැති හින්ද මේ හිතෙන දේවල් වලට සිංහලෙන්ම කිව්වොත් පැහැදිලිවම මේවා "gut feelings" ... මට පේන, තේරෙන දේ එක්ක , මට හිතෙන දේ... දැං ඉතිං අරෑ ඇවිල්ල මෙහෙම කළා, මූ ඇවිල්ල මෙහෙම කළා, අර අවුරුද්දෙ මෙහෙමයි, මේ මාසෙ මෙහෙමයි කියල තර්ක කරන්න එපා කියල කාරුණිකව ඉල්ලනව... මට කවදාවත් ඉතිහාසය විභාගෙට අර රජා රජ උනේ මොන අවුරුද්දෙද, මොන අවුරද්දෙ මළාද වගේ ආපු ප්‍රශ්න වලට උත්තර දෙන්න මතක තිබ්බෙ නෑ... ඒ නිසා මට සමාජ අධ්‍යනය ඉතිහාසය සබ්ජෙක්ට් එකට තියෙන්නෙ සී පාස් එකක්.... 

Wednesday, November 12, 2014

මේ රටේ මිනිස්සු... තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ.....


ගොඩ දවසකින් ලියන්න බැරි උනා.. හේතුව ඉතිං කොයි වෙලාවෙත් ගෙදර නැති එක තමයි.. අනිත් එක මෙහෙ හැමතිස්සෙම කරන්ට් යනව... UPS එකකුත් නැති හින්ද මල වදේ... 

කොහෙමත් හැමදාම ගෙදර එනකොට රෑ 7 විතර වෙනවා.. ඊට පස්සෙ ඉතිං කන්න දෙයක් හදල කම්පියුටරේ ඉස්සරහා වාඩි උනාම කොට කොට ඉන්න හිතෙන්නෙ නෑ... ඔය ටීවී සීරීස් එකක් දාගෙන පැයක් ව්තර බලල, ගිහින් නිදා ගන්නව මිසක්... 

ඒ කොහොම උනත් ලියන්න දේවල් නං නෑ කියල කියන්න බෑ.. අපේ කඩේ ඉන්නකොට නානාප්‍රකාර චරිත හම්බුවෙනව.. ඒවා ඉතිං ලියන්න ඕනෙ කියල හිතාගත්තට ගෙදර එනකොට අමතක වෙලා... හි හි... 

ඒ උනත් මේ අද උදේ කට්ටියගෙ පුස් කාපු පෝස්ට් බලනකොට සිරා ලියපු පෝස්ට් එකකට කට්ටිය දාලා තියෙන කමෙන්ට් දැකල, කාලයක් තිස්සෙ ලියන්න ඕනෙ කියල හිතපු දෙයක් ලියල දාන්න හිතුන... වෙනදා වගේ ආරලු බුරලු දාන්න වෙලාවකුත් නැ...ඒක නිසා ඔන්නොහෙ කෙලින්ම කතාවට බහිමුකො... 

ඒ තමයි මේ අපේ රටේ වගේ රටවල් වල මිනිස්සු බොහොම කලාතුරකින්වත් කෝටිපතියො බිලියනපතියො වෙන්නෙ නැත්තෙ කකුලෙන් අඳින උන් වැඩි හින්ද කියන එක... 

ගිය ඉරිද ලංකාදීපෙ ඊයෙ උඩින් පල්ලෙන් බලනකොට ඒකෙ තිබ්බ පෝර වලට ගත යුතු මට්ටමේ කසල තේ දැං පිටරටටත් යවනව කියල.. මට ඇත්තටම ‘‘ ඇති යන්තං ‘‘ කියල කියවුනා. ඒ මොකද කිව්වොත් දැංවත් මේ යක්කු මේ වැඩේ නවත්තන්න මොනා හරි කරයි කියල හිතිච්ච නිසා... 

ඇයි ඉතිං කාලයක් තිස්සෙ අපේ රටේ තේ ඉහල ප්‍රමිතියෙන් කියල පිටරටවලට ගියාට අපි බිව්වෙ කසල තේ කුඩුනෙ... මං ඔය වෙනස දන්නෙ අපේ ගෙදරට එහා පැත්තෙ කට්ටිය වත්තෙ තේ දැම්මම, දළු කඩන වෙලාවට අපේ අම්මට දළු මිටක් දීලා තිබ්බ... අම්ම ඕක අවන් එකේ දාලා වේලල අරං, පොඩ්ඩක් කුඩු කරල අරං තේ හැදුව... ඒක පුදුම රසක්... මේ මං කිව්වෙ පාදුක්ක පැත්තෙ තේ ගැන... එතකොට කොහොමත් හොඳයි කියන උඩරට තේ කොච්චර රස ඇතිද... ඒත් අපි කඩෙන් ගේන තේ කොල පැකට් වල ඔය රස නෑ නේ.. ප්ලෙන්ටියක් බොන්න ගියාම සීනි හොන්ඩරයක් විතර දාන්න ඕනෙ... 

මට අර විදියට කියවුන එක ගැන කාටහරි වැරදියට හිතෙන්න පුළුවන්.. රටට නරක නාමයක් එනවට හොඳයි කියන්නෙ ඇයි කියල... ඒත් නිකමට කල්පනා කරලා බලන්න... 

අපි කන පළතුරු ගැන.. 
අපි කන එළවළු ගැන..
අපි කන හාල් ගැන... 
අපි බොන කිරිපිටි ගැන.. 


තව ගොඩක් ජාති තියෙනව... 

අම්ම අසනීප උනාම මේ දේවල් මාර විදියට දැනෙන්න ගත්ත... 

කඩෙන් කෙහෙල් ඇවරියක් ගෙනාවම ඒක නැට්ටෙ ඉඳලම කහ පාටයි... කෙහෙල් නැට්ටට වෙනකම්ම කහ පාට උනාම ගෙඩිය ඉදිල වැඩිවෙලා කඩං වැටෙනව.. ඒ උනාට මේවා හොඳ හයියයි... අනේ.. බලනකොට අපේ මේ කඩවල මිනිස්සු කෙහෙල් කැනට රසායනික බෙහෙත් ( කෑමට සුදුසු නැති) ස්ප්‍රේ කරල දවසක් තියල විකුණනව... 

මඤ්ඤොක්ක අපි ගෙදර වත්තෙ ගහක් උදුරපුවම අල හතරක් පහක්ම කැඩෙනව.. මෙන්න පොලේ තියෙනව සීරුමක් වත් නැති ලස්සන ලොකු මඤ්‌‌ෙඤාක්ක අල... අනේ.. බලනකොට මේ මඤ්‌ඤොක්ක උගුල්ලන්න කලින් පසට බෙහෙතක් ගහනව... පස බුරුල් වෙන්න ... ඒක ගහල සතියක් යනකං මඤ්ඤොක්ක උගුල්ලන්න හොඳ නෑ.. ඒත් මේ මිනිස්සු ඊළඟ දවසෙම උගුල්ලලා පොලට එන වෙළදුන්ට විකුණනවා.. අර බෙහෙතෙ සැර යන්නත් කලින් මඤ්ඤොක්ක ටික අපේ බඩේ... 

මම සාමාන්‍යයෙන් ගෙදරට ගේන්නෙ රෝස කැකුළු කියන හාල් ජාතිය... පොලෙන් දවසක් ගෙනාපු හාල් ටික හෝදන්න හෝදන්න වතුර ටික රෝසම රොස පාටයි.. අනේ.. බැලින්නම් මේවට ඩයි දාලා... 

හැම එකාටම මිරිස් ගෙනල්ල වේලලා කොටාගන්න වෙලාවක් නෑ නේ.. අපි හැමෝම වගේ පාවිච්චි කරන්නෙ පැකට් කරලා සුපර් මාර්කට් වල තියෙන මිරිස් කුඩු... මාත් එහෙම ගෙනාපු මිරිස් වගයක් බොහොම පොඩ්ඩක් දැම්මම ඇති, හොද්ද රතුම රතු පාටයි... ඒත් මෙලෝ සැරක් නෑ... අනේ බැලින්නං මේවට ඩයි දාලා පාට කරල...

මේ ඩයි කියන්නෙ කෑමට සුදුසු කලරින් කියන ජාති එහෙම නෙවෙයි... ගොඩක් වෙලාවට කෑමට නොගත යුතු වර්ණක... 

මේ බොහොම පොඩි කතා ටිකක්... 

මට තියෙන ප්‍රශ්නෙ ඇයි මේ රටේ මිනිස්සු කවුරුහරි කන කෑමකට මේ වගේ දේවල් කරන්නෙ කියන එක... 

මම අපේ අම්මට හැමතිස්සෙම කියන දෙයක් තමයි ‘‘ ගනං වැඩි උනාට කමක් නෑ.. හැබැයි හරියට දෙන දේ දෙන්න “ කියන එක... 

ඒත් අපේ ගොඩක් මිනිස්සු හොයන්නෙ රස ගුණ නෙවෙයි... 

සෝබ‌නේ.... වටේ මිනිස්සුන්ට පෙන්නන්න කරන වැඩ... 

එක උදාහරණයක් මේ... 

ඔය මගුල් ගෙවල් වල දෙන කේක් කෑල්ල තියෙනවනෙ... වෙඩිං කේක් කෑල්ල කියන එක... ඕක ඉස්සර නං ටොපිය වගේ ඔතල දුන්න.. දැං පෙට්ටියක දානව.. 

සාමාන්‍යයෙන් ඔය පෙට්ටි තියෙනව රැ 25.00 විතර ඉඳන් බොහොම ලොකු ගනං වලට වෙනකං.. එක එක අමුදූව්‍ය වලින්, එක එක විදියට හදල...

ඉතිං ගිහින් හොයලා හොයල ගන්නවා රැ 50.00 විතර ලස්සනට හදල, නම ගම ප්‍රින්ට් කරපු පෙට්ටි.. තව රු 50 විතර වියදම් කරනවා වෙඩිං ඉන්විටේෂන් එක.. අනිත් ඒවා පැත්තක තියමුකො ඊට පස්සෙ.. 

අනේ අර පෙට්ටියට දාන්න කේක් කෑල්ල හොයං එනව රු 25- 30 කට විතර... 

ඒ වෙලාවට මම අහනව ඔයාලට කේක් පෙට්ටියට 50ක් වියදම් කරන්න පුළුවන් නං කේක් කෑල්ලට ඒ ගාන වියදම් කරන්න බැරිද කියල... එතකොට දෙන උත්තරේ තමයි “ නෑ ඉතිං .. කේක් පෙට්ටිය හැමෝම තියාගන්නවනෙ“ කියන එක... 

අනේ මං දන්නෙ නෑ... බොහොම වෙලාවට මේ මං වගේ ඔය කේක් පෙට්ටි අරවා මේවා හදන අය මිසක් වෙන‌ කවුරුවත් ඔය කේක් පෙට්ටි දවසකට දෙකකට වගේ පරිස්සම් කරන්නෙ නෑ... 

අනිත් එක වෙඩිං කේක් ස්ට්‍රක්චර් එක.... ඒ ගැන නං වෙනම පෝස්ට් එකක්ම ලියන්න වෙනව...

ඇයි හත්දෙයියනේ මේ රටේ වත් නොවිච්ච සම්ප්‍රදායක් කරන්න මේ තරං නහින්නෙ.... දෙනවලකො තේ එකක් එක්ක හොඳ චොක්ලට් කේක් කෑල්ලක්.. ඔය මල මඟුල් නැතුවට...

( සමහර දුප්පත් මිනිස්සු ණය වෙලා අමාරුවෙන් වෙඩිං කේක් කෑලි ගන්න හොයන් එනකොට මං පැහැදිලි කරල කියල දෙනව ඕක අත්‍යවශ්‍ය දෙයක් නෙවෙයි.. චොක්ලට් කේක් කිලෝ තුනක් ගෙනිහිල්ල කෑලි කපලා හවස තේ එකත් එක්ක කට්ටියට දෙන්න කියල... ඒ මිනිස්සු තේරුම් ගන්නවා... ) 

කොතනද අවුල තියෙන්නෙ කියන එක මට තාම හිතාගන්න බෑ... 

මේ තියෙන්නෙ බොහොම සිම්පල් වෙඩින් කේක් එකක්... රිජිෆොම් ඩමි නැත... බටර් කේක් කිලෝ 4යි... අඩි එකහමාරක් විතර උසයි... වැඩි විස්තර විකාර නෑ... රැ 8500 යි..  කෑලි 50කට ලේසියෙන්ම කපන්න පුළුවන්... 

Thursday, October 9, 2014

පහුගිය ටිකේ......


පහුගිය ටිකේ මැරිලා වගේ හිටියට මැරෙන්න වත් වෙලාවක් නැති තරං කරදර ගොඩක පැටලිල හිටපු හින්ද බ්ලොග් එකටත් අබ සරණම වෙලා ගියා.. අදත් මේ ටයිප් කරන්න ගත්තට කොහෙන් පටං ගන්නද කියල හිතා ගන්න බැරි කේස් එකක් තියෙන්නෙ.... 

දැනට මාස දෙක තුනකට කලින් අපෙ අම්මගෙ කකුල ඔපරේෂන් කරපු කතාව මං බ්ලොග් එකේ ලිව්වෙ එහෙට මෙහෙට දුවන අතරෙ.. මෙදා පාරත් ඒ වගේම තමයි... 

කකුලෙ ඔපරේෂන් එකෙන් පස්සෙ යන්තං අම්මා කෙලින් හිටගත්තට පස්සෙ තමයි අපි තුන් දෙනාගෙම හුස්ම හරියට වැටෙන්න ගත්තෙ.. ඒත් ඒ ගමන්ම අම්මට තවත් ඔපරේෂන් එකක් කරන්න සිද්ද උනා.. ඒක ඇවිල්ලා ගුද මාර්ගයේ “පොලිප්ස්“ කියන රෝගය... 

ජපුර ඉස්පිරිතාලේ අම්මගෙ කකුල ඔපරේෂන් එක කරපු දොස්තරටම මේ අමාරුව ගැන කිව්වම “ ඕක ඔච්චර ලොකු අවුලක් නෙවෙයි ... හෙටම ඇඩ්මිට් වෙන්න ... පොඩි ඔපරේෂන් එකක් තියෙන්නෙ ...“ කිව්ව හින්ද ඒ ඔපරේෂන් එකත් කරගෙන අම්ම ගෙදර ආවා... 

දොස්තරලා කියන විදියට දවසම ‌ටොයිලට් යන්නෙ නැතුව හිර කරගෙන හිටියම මේ අවදානම එනවලු... ගුද මාර්ගයේ කඩල අටයක් තරමෙ පුංචි ගෙඩියක් හෝ ගෙඩි කීපයක් ඇති වෙලා, ඉඳලා හිටලා ලේ පොඩ්ඩක් යනව මිසක් මේකෙ වෙන අවුලක් නෑ.. ගොඩක් අය වරදවා හිතනවලු අර්ෂස් කියල... 

කල්පනා කරලා බැලුවම මමත් ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ නං නොවැලැක්විය හැකි හේතුවක් නිසා මිසක් ලේසියෙන් ඉස්කෝලෙ ටොයිලට් වලට ගියෙ නෑ... මං හිතන්නෙ මුළු ඉස්කෝලෙ ජීවිතේටම දහ පාරක් ගිහින් ඇති... කොහොම හරි ඉවසන් ඉන්නව ගෙදරට එනකං... මං විතරක් නෙවෙයි මං හිතන්නෙ ගොඩක් අපේ එවුන් එහෙමයි.... 

කොහොමින් කොහොම හරි මාසයක් විතර ගියයි කියමුකො... අයින් කරපු පොලිප් එකේ බයොප්සි රිපෝට් ආවම ආයිමත් අපි කට්ටියගෙම ඉහමොල රත් උනා... 

ඒ ඒකෙ පිලිකා සෛල තියෙනවා කියල කියපු හින්ද.... 

එදා ඉඳන් අපි හතර දෙනා ජීවත් උනේ හීනෙන් ඇවිදිනවා වගේ... එක පැත්තකින් කඩේ වැඩ... අනිත් පැත්තෙන් ඔක්කොටම කලින් කඩාගෙන වැටෙන අපෙ තාත්තා... ඒ මදිවට මාත් නුගේගොඩ හිරවෙලා.... 

කොහොමින් කොහොම හරි ඒ රිපෝට් එක ඇවිත් සතියක් යන්න කලින් මහරගම පිලිකා රෝහලේ අම්මගෙ ට්‍රීට්මන්ට් ටික පටන් ගන්න පුළුවන් උනේ ඇත්තටම හොඳ මිනිස්සු කීපදෙනෙක් හින්ද... ඒ එක්කෙනෙක් අපේ කෝකටත් තෛලෙ වගේ ඉන්න ඩොක්ට සිරිල් ... අනිත් කෙනා පිලිකා රෝහලේ වැඩ කරන ගාමිණී අන්කල්... ගාමිණි අන්කල්ගෙ උදව්වෙන් අම්මගෙ ට්‍රීට්මන්ට් ටික ඉක්මණට පටන් ගන්න විතරක් නෙවෙයි ඉස්පිරිතාලෙ නැවතිලා ඉන්නෙ නැතුව ට්‍රීට්මන්ට් කරගෙන ගෙදර එන්න පුළුවන් උනා.. 

අම්ම කියන විදියට නං ඔය ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්න ගොඩක් අය හිතිං මැරිලා වගේලු ඉන්නෙ... ඒ තරමට කරදර... වේදනා... අවිනිශ්චිත බවක්... දුප්පත් අය.. පෝසත් අය හැමෝටම එකම විදියෙ වේදනා... 

ඉස්පිරිතාලෙන් එලියෙ වාහනයක් පාක් කරල තියන්න දවසට 500ක් ලු... එතකොට දවස් 30ක් ට්‍රීට්මන්ට් කරල ඉවර වෙන‌ෙකාට....? 

එතකොට වාහනේක එන්න බැරි තරං දුප්පත් අයට... ඒ මදිවට උදේ පාන්දර ඇවිත් හවස් වෙනකං ට්‍රීට්මන්ට් වලට ඉන්න වෙන අයට... ? 

ඒ අස්සෙ කතන්දර ඉතිං ගොඩක් තියෙනව.. ඒවා පස්සට හිමිං ලියමුකො... 

අම්මගෙ ට්‍රීට්මන්ට් පටං අරං සති දෙකකින් විතර .... අපේ කඩේ වැඩ කරපු අපේ පිස්සි ගැන මං කලින් දවසක් ලිව්වනෙ... අන්න ඒ හොල්මනත් වැඩට එන්නෙ නැතුව නැවතුනා... ඒකත් ඉතිං වෙනම පෝස්ට් එකක් ලියන්න වෙන තරං දිග කතාවක්... එක පැත්තකින් කඩේ වහලත් බෑ... බාර ගත්ත ඕඩර්ස්... ඒ මදිවට මේ වෙඩින් මාස... ඒ ඔක්කොමට හපන් කඩේ වැහුවොත් වෙන්නෙ අම්මා මානසිකව වැටෙන එක... එයා මහන්සි වෙලා ගොඩනගපු දේනෙ... මට කරන්න පුළුවන් එකම දේ කඩේ වහන්නෙ නැතුව ඇඳගෙන යන එක... ඉතිං මං දිගටම කඩේට ආවා... අම්මයි තාත්තයි හැමදාම උදේට ඉස්පිරිතාලෙ ගිහින් ට්‍රීට්මන්ට් කරගෙන දවල්ට ගෙදර එනව... 

ට්‍රීට්මන්ට් වලින් අම්මගෙ කොණ්ඩෙ ගියෙ නැති උනත් රේඩියෝ තෙරපි කරන්නෙ ඇඟේ සියුම්ම හම තියෙන තැන් වලට හින්ද ගොඩක්ම අමාරු උනා.. ඒ මාසයක්ම ට්‍රීට්මන්ට් කරල ඉවරත් උනාට පස්සෙ... ඒ සති දෙක තුනක කාලයෙ අම්ම පුදුම දුකක් වින්ද... තාත්තයි මායි කඩේ වැඩ කළේ අම්මවත් ළඟින් තියාගෙන... ඒකට එක හේතුවක් කඩේ ඒසී කරල තියෙන එක... අනිත් එක කඩේ ඉන්නකොට අම්මගෙ අවධානය තියෙන්නෙ අපි කරන දේවලට මිසක් ඔලුව අවුල් කරගෙන ලෙඩේ ගැන හිතන්න වෙලාවක් නැති එක... තව එකක් තමයි ඉතිං තාත්තයි මායි දෙන්නම කඩේ ඉන්නකොට අම්ම ළඟ ඉන්න කෙනෙක් නැති එක.. අනිත් එක ඉතිං අපිට අම්ම පෙරළිල හරි ළඟ පාත ඉන්නව නං වැඩ කරගන්න මාර හයියක්... 

කොහොමත් අම්ම අසනීප උන ගමන්ම අපේ මුළු පවුලම ලෙඩ වෙන එක ඒ කාලෙ ඉඳලම තිබ්බ කේස් එකක්... 

හපෝ ඒ ටිකේ තාත්තයි මායි වින්ද දුකක්... අපේ අම්මට ඉතිං අපි මොන වැඩේ කළත් අඩුපාඩුමනෙ පේන්නෙ... හි හි... දැං තාත්ත තමයි කේක් හදන වැඩේ කරන්නෙ.. මම ඩෙකරේෂන් කරන්නෙ... අම්ම මෙට්‍රස් එකක් දාගෙන පෙරලිලා අපිට උපදෙස් දෙනව... හම්මො.... ඇති වෙලා හිටියෙ.... හි හි... 

කොහොම හරි අම්ම අසනීප වෙච්ච මාස කීපයට කොච්චර හොඳ මිනිස්සු අපි වටේ ඉන්නවද කියල අපි දැනගත්ත... ඒ මාස කීපයම අපිට කන්න දුන්නෙ අහල පහල අය... අම්මට විශේෂයෙන් හදපු කෑම බීම ජාති තුනක් හතරක් විතර එක දවසකට හම්බුවෙනව... රේඩි‌යෝ තෙරපි කළාට පස්සෙ අම්මගෙ ඇඟේ හම යන්න ගත්ත.. හරියට පිච්චිලා වගේ.... ඒකට ගාන බෙහෙත් ටියුබ් එකක් එක පාරයි පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් ... ඒ බෙහෙත් පෙට්ටි ගනං ගෙනත් දුන්න අය හිටිය.. අම්මගෙ හාට් රේට් එක අඩු වෙලා කිව්වම පිට රට ඉන්න අම්මගෙන් කේක් අරන් යන අයත් ඒවට බෙහෙත් ජාති එවල තිබ්බ... 

හොඳ මිනිස්සුන්ට ජාති, ආගම් බේද නැති බවත් අපි හරියටම තේරුම් ගත්ත.. ගමේ අයයි, අම්මලගෙ වෙළඳ සංගමේ අයයි මාසයක් එක දිගට බෝධි පූජා තිබ්බ... පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවො ගෙදරට වැඩල අම්මට පිරිත් නූල් බැන්ද... නෑයො බාර හාර වෙලා තිබ්බ... අපෙ තාත්තගෙ වැඩපලේ හොඳම යාලුවො පල්ලියෙ විශේෂ දේව මෙහෙයක් තිබ්බ... අම්ම ඉස්සර ඉඳලම බඩු ගත්ත පිටකොටුවෙ කඩේ අය මේ ගැන දැනගත්තම, එයාලා මක්කම ගිහින් එනකොට ගෙනාපු විශේෂ වතුර බෝතල් අම්මට දීලා තිබුන හැමදාම බොන්න කියල... 

මේවා ඇත්තටම අපේ හිතට ලොකු හයියක් උනා.... අපේ පවුලෙ අපි හතර දෙනාට කරන්න බැරි හැමදෙයක්ම අපි වටේ හිටපු අය කරල දුන්නෙ... දවසට දෙතුන් දෙනෙක් එනවා අම්මව බලන්න කඩේට.. ඒ දේවල් හින්දම අම්මටත් වේදනාව දරාගන්න පුලුවන් වෙන්න ඇති.. කොහොමින් කොහොම හරි අපි ඒ ටික කාලෙත් පහු කර ගත්ත... 

අගෝස්තු 12 අම්මට පළවෙනි ක්ලිනික් එක තිබ්බෙ.. එදා උදේ තාත්තයි මල්ලියි එක්ක ඉස්පිරිතාලෙට ගියාම අම්ම දුර්වල හින්ද ඉස්පිරිතාලෙ නවත්තගෙන.. මගේ ඔලුව කැරකෙන්න ගත්තෙ ඊළඟ දවසේ වෙඩින් කේක් කෑලි 200 ක ඕඩරයක් දෙන්න තිබ්බ හින්ද.. කො‌ෙහාම හරි කරනවා කියල හිතාගෙන පළවෙනි වතාවට තනියෙම්ම කේක් එකක් හදන්න පටං අරං ටික වෙලාවකින් තාත්ත කෝල් කරනව... 

“ කාරෙක ඇක්සිඩන්ට් වෙලා... “ කියල.... 





මට එකපාරටම මතක් උනේ අපේ මල වදකාර මලය කාරෙක එලෝන හැටි...

බලනකොට උගේ අපලෙ වාහනේ පිටින් ගිහින්... කාරෙක ගන්න දෙයක් නෑ... ලයිට් කණුවක වැදිල තව මීටර් සීයක් විතර ඇදිල ගිහින්.. හොද වෙලාවට ලයිට් කණුවටත් මුකුත් නෑ.. පාරෙ වෙන වාහන තිබිලත් නෑ.... මිනිස්සු ඉඳලත් නෑ... 

ඒ පාර වාහනේක පටෝගෙන ගිහින් ගැරේජ් එකේදි බානකොට කේබල් එක ලිස්සලා ඇවිත් ඩිකියත් ගන්න දෙයක් නැති තැනටම වැඩ සිද්ධ වෙලා... 


ඒක ගැරෙජ් දාලා මාසයක් ගියපි... ආ දැං හරි කියනව.. නෑ තව කෑල්ලක් කැඩිලා කියනව....ඉවරයක් නෑ... 

සැප්තැම්බර් 11.... අපේ තාත්තගෙ අම්මට ඉතිං 80ක් විතර වෙනව... සාමාන්‍යයෙන් මාසෙකට සැරයක් විතර දොස්තරලව බලන්න යන්න ඕනෙනේ ඔය වයසෙ කට්ටියට...එහෙම සීන් එකක් කියල සුපුරුදු විදියට පාදුක්කෙ ඉස්පිරිතාලෙට එක්කං ආවම ඔන්න ආමාරුයි කියල ජපුර හොස්පිට්ල් එකට යවන්න කිව්ව... දවස් කීපයක් ඉතිං ආච්චිට අමාරුයි කිය කිය ඉඳලා මැෂීන් වලට දාන්න ඕනෙ කිව්වලු.. එහෙ හිටපු දන්න නර්ස් කෙනෙක් කිව්වලු මෙහෙ මැෂීන් දාන්නෙ ගොඩ ගන්න බෑ කියල තේරුනාම කියල... කළුබෝවිලට එක්කං යන්න කියල... ඔන්න ඉතිං ඒ පාර ආච්චිව කළුබෝවිල ඇඩ්මිට් කළා.. 

අම්ම මේ වෙනකොට පොඩ්ඩක් කෙලින් කටින් හිටිය නිසා තාත්තා හැමදාම ආච්චව බලන්න යනව... දවසක් ඇවිත් කිව්ව.. දැංනං අම්මව ෂුවර් කරන්න බෑ... පිරිත් ටිකක්වත් කියාගන්න විදියක් තිබ්බනං කියල... ඒ පාර අම්ම කිව්ව ලොකු හාමුදුරුවන්ට කියලා බලන්නම් කියල.. සැප්තැම්බර් 17 වෙනිද... ඒ වැඩ ටික ලෑස්ති කරගන්න හවසට පන්සලට යමු කියල කතා වෙලා ඉද්දි ආච්චි බලන්න දවාලෙ ගියපු අපෙ තාත්ත කෝල් කරල කිව්ව... දැං නං අම්මට හොඳටම අමාරුයි කියල.... ඒ වෙලාවෙ අම්මයි මායි දෙන්න වෙඩින් කේක් ඕඩරයක් ලෑස්ති කරනව... ඒ පාර වෙන කරන්න දෙයක් නැති තැන අපි පන්සලේ ප්‍රධාන දායක තැනට කෝල් කරල ඇහුව පිරිත් ටිකක් කියන්න ඉස්පිරිතාලෙට වඩින්න පොඩි හාමුදුරුනමක් හරි ඉන්නවද කියල... 

ටික වෙලාවකින් ලොකු හාමුදුරුවො පිරිවෙන් ගිහින් එනගමන්ම වඩින්නම් කිව්ව කියල පණිවිඩේ හම්බුනා.. අම්මටයි මටයි දෙන්නටම කඩෙන් යන්න බැරි හින්ද ( අම්මට නං කොහොමත් ඉස්පිරිතාල වලට යන්න එපා කියල තිබ්බෙ.. ) නැන්දට කෝල් කරල අටපිරිකරකුත් ඉස්පිරිතාලෙට ඇරිය... 

ලොකු හාමුදුරුවොයි පොඩි නමකුයි හවස හතරට ඉස්පිරිතාලෙට වැඩල, පිරිත් කියල, පිරිත් නූලකුත් ගැටගහල ඉවර වෙලා විනාඩි 10ක් යන්නත් කලින් ආච්චි නැති උනාලු... 

තාත්තා කෝල් කරල කිව්වම අම්මට නං ඇඬුන.. ඒත් මට දුකක් දැනුනෙ නෑ අඬන්න තරං... ඒ මොකද ආච්චි මැරෙන වෙලාවෙ මට හිතෙන විදියට නං ඇහෙන්න ඇත්තෙ වෙන කිසිම දෙයක් නෙවෙයි... අර පිරිත් ටික... ඊට වඩා දෙයක් දරුවො හැටියට අපිට කරන්න තියෙනවද....

කොහොමින් කොහොම හරි ඒ වැඩ ටිකත් ඉවර උනා... ඒ වෙන‌ෙකාටත් අපි දෙන්න කතා වෙලා හිටියෙ නුගේගොඩ ඉඳන් පාදුක්කට එන කරදරේ කරන්න අමාරු නිසා ඒ කිට්ටුවට යමු කියල.. ඉතිං කසාද ජීවිතේ පස්වෙනි පාරටත් ඔන්න බඩු මුට්ටු ටිකත් අකුලං තව ගේකට ආවා... 

පහුගිය ටිකේ කරපු යුද්ධෙ තරමට මේ තරමට ඉතුරු වෙලා ඉන්න එකත් මදෑ නේ.... හි හි.... 

Tuesday, August 5, 2014

වතුර නැතුව ...

මේ කොළඹ 5ට වතුර නැතුව යන හතරවෙනි දවස... 

එහා ගෙදර මළ ගෙයක්... 

මේ පැත්තටම තියෙන්නෙ එකම ලිඳයි... පර්චස් 10ටත් අඩු ඉඩම් වල මොන ලිං ද...? පාරෙ වතුර පුරව ගන්න ටැංකි ගහන එකත් නීතියට විරුද්ධයිලු... ඒක නිසා ගොඩක් ගෙවල් වල ඩිරෙක්ට් ලයින් එකක් තියෙන්නෙ.. නිවුස් වලට කිව්වලු වතුර කපනව කියල... ඒත් මොකාද නිවුස් බලන්නෙ... සෙනසුරාදා හවස මං එනකොට පාරේ තැන් තැන් වල මිනිස්සු කතා කර කර ඉන්නවා ඇහිල තමයි මාත් දැනගත්තෙ වැඩේ... හොද වෙලාවට අපේ නැන්දම්මා නීතිය පැත්තකින් තියල, තියෙන වතුර ටැංකියට වතුර එකක් පුරෝල... අපේ ගෙදර කට්ටියට යාන්තම් ෂේප් වෙන්න පුළුවන්.. ඒත් තව ගෙවල් කීයක්ද... ලිඳ තිබ්බ හින්ද යන්තං මළ ගෙදර වැඩ ටික කරගන්න වතුර ගන්න පුළුවන් උනා.. 

තාප්ප ගහලා වටකරගත්ත ලොකු ලොකු අලුත් ගෙවල්වල ඉන්න සල්ලිකාර මිනිස්සු විතරක් නෙවෙයි.. බොන්න වතුර බෝතලයක්වත් ගන්න සල්ලි නැති මිනිස්සුත් ඉන්නව.. 

දෙවනි දවස වෙනකොට වතුර පුරව ගත්ත අයගෙත් වතුර ඉවරයි... 

මේ පැත්තෙ මිනිස්සු ඡන්දෙ දීපු එවුනුත් ඔය පාර්ලිමේන්තු අස්සෙ ඉන්නව... කෝට්ටෙ නගරසබාවක් කියල එකකුත් තියෙනව...

එක වතුර බවුසරයක් එවන්න බැරි උනා තාම මුන්ට... 

දැං කියයි ඉල්ලුවෙ නෑ නෙ කියල.. 

ඇයි යකෝ.... 
උඹල දන්නවනෙ වතුර කපන බව අපිට කලින්... 
එතකොටවත් උඹලට කල්පනා උනේ නැද්ද, ඒ දවස් ටිකට මේ මිනිස්සුන්ට වතුර දෙන්න ක්‍රමයක් ලෑස්ති කරන්න ඕනෙ කියල.... 
කල්පනා කරන්න මොළයක් කියල එකක් ඇත්තෙම නැති හින්දද මේ... 


Monday, July 28, 2014

ලකී එකා....

මෙයා තමා මිස්ටර් ‘කූල්‘...


රයිගම් ළඟදි ලියල තිබ්බ නයි කතාවක් දැකල තමයි මෙයා ගැනත් පෝස්ට් එකක් දාන්න ඕන කියල හිතුනෙ... අර මාරයියා කියනව වගේ ලියන්න ඕනෙ නං කකුල් දෙක ළඟ තියෙන සෙරෙප්පු කුට්ටමෙන් හරි මාතෘකාවක් හොයා ගන්න පුළුවන් වෙන්න එපැයි... හි හි... 

ඔය අපෙ මාමණ්ඩිගෙ වැඩක් තමයි ගෙයි වැඩක් පටං ගන්න කලින් පොඩි පිංකමක් කරන එක... මෙදා පාර වැඩ ටික පටං ගන්න කලින් පිංකමක් කරන්න බැරි උනාය කියල කිය කිය ඉඳල තමයි මෙයාව ගෙනාවෙ... අපිට කොයින්ද කුකුලෝ.. මෙයාව ගෙනාවෙ මස් කඩෙං... 

මේ ගෙදර ඉන්නව සතෙක් දැක්කොත් පොල්ලක් අරං ගහන්න කියන එක විතරක්ම මතක් වෙන නැකතකින් ඉපදුනු කෙනෙක්... ඉතිං කොහෙද එයා එකක් සත්තු හදන්නෙ... බල්ලන්ට ආස අපි කීපදෙනාගෙම බලාපොරොත්තු, ඉල්ලීම් ඔක්කොම බල්ලට දාලා තියෙන්නෙත් එයා හින්දම තමයි.. අනිත් එක ඉතිං උඩ තට්ටුවල බල්ලො හැදිල්ල ලේසිත් නෑ නේ...

කොහොමහරි ඔය කිව්ව එක්කෙනයි එයාගෙ අම්මයි ගිහින් මිස්ටර් කූල්ව මල්ලක දාගෙන ගේනකොට මෙයා හිටියෙ මැරිල වගේම තමා.. ගෙදර ඇවිත් ලණු කෑල්ලක් කකුලෙ බැඳල, කන්න බොන්න දුන්නට මූ නෙවෙයි ඒ පැත්ත ඇහැක් ඇරල බැලුවෙ... කවුරුහරි ඒ හරියට එන සද්දෙ විතරයි ඇහෙන්න ඕනෙ.. කකුල කඩාගනීද කියල බය හිතෙන ගානට කෑ ගගහා දුවන්න හදනව.. 

දවස් දෙකක් ගියා දුන්න කෑම කන්න පටං ගන්න.. දැං නං සති තුනක් විතර වෙනව... හෙන චණ්ඩියා... දෙන  ඕනෙ ජාතියක් කනව.. කංකුංද, නිවිතිද, පාන්ද පරිප්පුද...  ඕනෙ එකක්.. දෙපාරක් කෙටුව.. ගිලල දැම්ම.... දැං අපි කවුරු ඇල්ලුවත් මෙයාට ගානක් නෑ... 

රෑට අල්ලල දානව බැරල් එකකට.. නැත්තං මේ පැත්තෙ ඉන්න උගුඩුවො එහෙම දෙනව වැඩේ... උදේ 5.30ට විතර අපේ මාමණ්ඩි මුන්දැව බැරල් එකෙන් එළියට ගන්නව.. එතකොට පටන් ගන්න කෑ ගැහල්ල නවතින්නෙ 10 විතර වෙලා තමා.. කොහොමත් මෙහෙදි පහමාර, හය වෙනකොට ඇහැරෙන හින්ද හොඳයි.. හි හි... 

හවස තුන විතර වෙනකොට මෙයා නඟිනව මොකක් හරි එකක් උඩට.. හරිබරි ගැහිලා ඉඳගන්නව... ඊට පස්සෙ නිදි කිරන්න ගන්නව.. ඒ වෙලාවට අපි ඕනෙ කෙනෙක්ට මෙයාව උස්සගෙන ගිහින් බැරල් එකට දාන්න පුළුවන්... මුන්දැ නෙවේ ඇහැරෙන්නෙ.. ගෙදර ඉන්න කට්ටියගෙ හැටියටම වෙන්ටෑ... හි හි.. 

අද උදේ රිංගල නැන්දම්මගෙ නිවිති පාත්තියට... කොල පාට අස්සෙ වැල ගෙඩිය වගේ ඉන්න ලස්සන දැකල මං මේ ෆොටෝ ගන්න ගියෙ.. ඒ වෙනකොටත් නිවිති පාත්තියෙන් බාගෙකට වඩා පාගල පොඩි කරල... මං සද්ද නැතුව ආවෙ.. හෙට විතර අහගන්න පුළුවන් වෙයි ධර්ම දේසනාවක්...හි හි

Monday, July 7, 2014

අන්න පුතේ හඳ....


අඩෝ මේ ....

ඇඟිල්ල දික් කරලා 
හඳ පෙන්නුවාම
හඳ දිහා බලන්න....?

ඒව කොහෙද අපිත් එක්ක... 

මේක අපේ බජාර් එක.... 


හරිද ඩෝ.... 


ඉස්සුවෙමි 

Friday, June 6, 2014

මකුළු දැල් කැඩීම්....


අපේ ඉස්කෝලෙ ඉස්සර ලොකු කොස් ගස් දෙකක් තිබ්බ.... හරියටම තුනේ පන්ති පේලිය ඉස්සරහා.. එතකොට පහේ පන්ති පේලිය පැත්තකින්... අනිත් පැත්තෙන් බුදු මැදුර... කොස් ගස් දෙකට ඉස්සරහින් තිබ්බෙ වතුර මලක් එක්ක පොඩි පොකුණක්...

කොස් ගස් දෙක කොච්චර ලොකුද කියල කියන්න මට මතකයක් නැත්තෙ මං කවදාවත් ඒ ගස් වල මුදුන දැකලා නැති හින්ද... හැබැයි පොළවෙන් උඩට ඇවිල්ල තිබ්බ ඒ කොස් ගස් වල සමහර මුල් මගේ ඉණ ගාවට විතර තිබ්බ... මගේ ඔලුවෙ ගෑවෙන හරියෙ විතර කොස් ගෙඩි තිබ්බ...

පහේ පන්තියෙදි මං හැමදාම පන්ති පෝළිමේ අන්තිමයට කලින් එකා... මට පස්සෙන් පබයිය... එයාට පබයිය කිව්වෙ පබා කියන එයාගේ නම අපේ කටට එච්චර හරිගියෙ නති හින්ද.. අනිත් එක පන්තියෙ උසම එකා හින්ද... රැස්වීමට පිට්ටනියට යන එක මට මහ එපා කරපු වැඩක් වෙල තිබ්බෙ.. හැමදාම අව්වම හරියෙ ඉන්න වෙන්නෙ මට... කලන්තෙ දාන පුරුද්දක් තිබ්බෙ නැති හින්ද හැමදාම අව්ව දරාගෙන පැයක් විතර ඔය පෝළිමේ අන්තිමට හිටගෙන ඉන්න උනා මට...  

පහේ පන්තියෙදිත් අපේ සෙල්ලම් කිරිල්ලෙ මුල් තැන ගත්තෙ ඔය කොස් මුල් අස්සෙ කරන හැංගිමුත්තං සෙල්ලම තමයි... අපි තුන් හතර දෙනෙක්ට ඔය ගහේ එක පැත්තක හැංගිලා ඉන්න පුළුවන්කම තිබ්බ... 

පස්සෙ කාලෙක සුදු වැද්ද පොත කියවන කොට හෑන්ස් ගස් දෙකක අතු අල්ල අල්ල ව්‍යායාම කරනව බලං ඉන්න ගැස්පයි එඩ්මන්ටුයි මං හිතේ මවා ගත්තෙ ඔය ගස් දෙකත් එක්ක... 

ප/ලි : 

දැං මාසෙකට කලින් පහුගිය අවුරුදු තුනට පස්වෙනි පාරටත් ගෙවල් මාරු කරන්න සිද්ධ උන නිසා බ්ලොග් එක පැත්තකින් තියන්න උනා... කියවන්නවත් හම්බුනේ නෑ හරියකට.. ඩයලොග් ලෙඩේ හින්ද එක පැත්තකින් බ්ලොග් බැලිල්ල එපා උනා... අන්තිමට බිල් ගෙවන්නෙ නැතුව ඉඳලා නෙට් කනෙක්ෂන් එකත් කපලා දැම්ම ඩයලොග් ගොයිය... 

ඇත්තටම කිව්වොත් කියවන්න හිතෙන තරං හිතට අල්ලන බ්ලොග් පෝස්ට් දෙක තුනක් විතරයි තිබ්බෙ.. හැමෝටම රයිටර්ස් බ්ලොක් ඇවිල්ලද මන්ද... ආයිත් පටං ගන්නෝනෙ බ්ලොග් හන්ටින් යන්න... හි හි.. 

අලුත් ගෙදර මං වැඩ කරන තැන ඉඳල බැලුවම ජනේලෙන් එළියෙ තියෙන්නෙ පොඩි කොස් ගහක්... අපේ ඉස්කෝලෙ කොස් ගස් මතක් උනේ ඒ හින්ද... මං මේ කල්පනා කරන්නෙ මට කොස් වලින් අඩුපාඩුවක් නැත්තෙ මං මහ කම්මැලියෙක් හින්දමද කියල... හි හි... 

ප/ප/ලි :

කොස් ගස් දෙක ගැන කලින් ලිව්ව වගේ මතකයක් තිබ්බ හින්ද පොඩ්ඩක් බැලුවම අපේ කොස් කෑම පෝස්ට් එකේ ඒ කෑල්ල ලියවිලා නෑ.. ඒත් ඒ පෝස්ට් එකේ කමෙන්ට් ටික දැක්කම දැං ගිහින් කොස් ගෙඩියක් හොයන් ඇවිත් කෑමක් හදන්න හිතෙනව... ( මගෙ කම්මැලිකම තමයි කේස් එක... හි හි) 

Friday, May 16, 2014

කම්මැලි කවි....

සුදෝ සුදු බිත්ති
ටයිල් ඇල්ලූ බිම
ලස්සන ත්‍රී ලේයර් කර්ට්න්ස්....

හැමෝම කියන්නෙ
ගෙවල් විනාස කරන්නෙ නැති ළමයි ඉන්න ගෙයක්....

අනේ පවු අප්පා....








ප/ලි : 

අපේ අම්මයි මායි, ආච්ච් ගෙනත් දුන්න රටහුණු පෙට්ටිය ඉවර වෙනකං ගෙදර සිමෙන්ති බිමේ චිත්‍ර ඇඳපු හැටියට, ඒ නිර්මාණශීලීත්වය A4 කොලේකට, වයිට් බෝර්ඩ් එකකට සීමා වෙලා තියෙන දැං කාලෙ ළමයි ගැන විතරක් නෙවෙයි,  අම්මලා ආච්චිලා පණ වගේ පරිස්සම් කරන ගෙවල් වල බිත්ති, කවදාවත් අත්දකින්නෙ නැති ළමා ලෝකයෙ සුන්දරත්වය.... කාට පවු කියන්නද මන්දා...